வெள்ளி, 23 அக்டோபர், 2009

தம்பதிகள் ஐந்து வகை...அதில் நீங்கள் எந்த வகை ?





'கோ.. கோ.. ஈகோ' என்று ஈகோவைத் தூக்கித் தூர எறியுங்கள். 'தோல்விகள்கூட காதலில் வெற்றிகளே' என்பது கில்லாடிகளுக்குத் தெரியும்!
ஆனால், பெரும்பாலானவர்களுக்கு இது தெரியாததால்... திரும்பிய பக்கமெல்லாம் 'டைவர்ஸ்' குரல் கேட்கிறது.

"இது சரிப்பட்டு வரவே வராது... இனி டைவர்ஸ்தான் ஒரே வழி!"என இப்போது முண்டியடிப்பவர்களில் முக்கால்வாசி பேர் இளம் தம்பதிகள்! உலகம் முழுக்க ஆண்டுதோறும் விவாகரத்து எண்ணிக்கை எகிறிக் கொண்டே போவதாக கவலை தருகின்றன புள்ளிவிவரங்கள்.

“சரிப்பட்டு வரலேனா டைவர்ஸ் பண்ணிக்கோப்பா!"என்பதுதான் லேட்டஸ்ட் அறிவுரை வேறு!

என்னவாயிற்று நம் குடும்ப வாழ்க்கை, கலாசாரத்துக்கு?!

காலில் சக்கரம் கட்டிக் கொண்டு கணவனும், மனைவியும் வேலைக்கு ஓடும் இந்தக் காலத்தில், இருவரும் இருந்து பேச, எண்ணங்களை பகிர்ந்துகொள்ள நேரம் கிடைப்பதில்லை. வார இறுதி நாட்கள், விடுமுறை என அதிர்ஷ்டவசமாக அவர்களுக்கு கிடைக்கும் நேரத்திலும், பேச்சு விவாதமாகி, முடிகிறது சண்டையில். சண்டை நீண்டு, கடைசியில் கேட்கிறது விவாகரத்து!

''ஒருவரின் குணம், குற்றம், விருப்பு, வெறுப்பு, ஆசை, விரக்தி... என அனைத்தையும் அவர் மற்றவர்களுக்கு உணர்த்துவது, அவரின் உரையாடல் மூலம்தான். கணவன்மனைவிக்கு இடைப்பட்ட அந்த உரையாடலில், சண்டைகளும் சச்சரவுகளும் இயல்புதான். ஆனால், அதையெல்லாம் மீறி அவர்களின் வார்த்தைகளில் 'நான் உனக்காக இருக்கிறேன்' என்ற அன்பு அடிக்கடி உணர்த்தப்பட்டு, உணரப்பட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அதுதான் தாம்பத்யத்தின் உயிர்!" என்று இல்லற விதி சொல்கிறார் ரினாடா பாரிஸ். இவர், அமெரிக்க நாட்டைச் சேர்ந்த உளவியலாளர். மனித உறவுகள் பற்றிய சிறப்புச் சிந்தனையாளர் (Relationship Specialist).

கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக, அமெரிக்காவில் குடும்ப விரிசல்களை சரி செய்து கொண்டிருக்கும் இந்த குடும்பநல ஆலோசகரின் முயற்சியால் ஆயிரக்கணக்கான விவாகரத்துகள் தடுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த அனுபவங்களையெல்லாம் வைத்தே... ஆறு நூல்களையும், நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகளையும் எழுதியிருக்கிறார் ரினாடா பாரிஸ்.

''உலகம் முழுக்க இருக்கும் தம்பதிகளை அவர்களுக்கு இடையேயான உரையாடலின் அடிப்படையில் ஐந்து வகைகளுக்குள் அடக்கி விடலாம். நீங்கள் எந்த வகை என்பது, உங்கள் சுயமதிப்பீட்டுக்கு..." என சுவாரஸ்யமாக ஆரம்பிக்கும் ரினாடா, ஒவ்வொரு வகையையும் பிரித்து மேய்கிறார். அவரின் வார்த்தைகள், தம்பதிகள் ஒவ்வொருவரும் தங்களைத் தாங்களே மனோ ரீதியாக பரிசோதித்துப் பார்த்துக் கொள்ளும் 'ரொமான்ஸ் லென்ஸ்' என்றே சொல்லலாம்.

'அமைதித் தம்பதி' (The Silent Couple): இதுதான் முதல் வகை. அமைதி என்றதும் உம்மணாமூஞ்சி என்று நினைத்து விடாதீர்கள். இவர்கள் நிறைய பேசுவார்கள்!

'பார்த்தீங்களா... எல்லை தாண்டி இந்தியாவுக்குள்ள சீனா பண்ற அட்டகாசத்தை..!'

'சுற்றுச்சூழல் பத்தி அருந்ததிராய் எழுதியிருக்கற அந்தப் புத்தகத்தைப் படிச்சீங்களா?'

இப்படி உலக நடப்புகளை எல்லாம் பேசித் தீர்ப்பார்கள். ஆனால், தங்களைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ளமாட்டார்கள்!

'ஏன் டல்லா இருக்கிறே? எதாவது பிரச்னையா?' என்றெல்லாம் அக்கறையாக விசாரிக்க மாட்டார்கள். அப்படியே விசாரித்தாலும், 'ஒண்ணுமில்ல' என்று சொல்லிவிட்டால், 'சரி ஏதோ பர்சனல் (!) பிராப்ளம் போல' என்று விட்டுவிடுவார்கள்.

இவர்கள் வாழ்க்கையில் பெரிய சிக்கல்கள் எதுவும் இருக்காது. ஆனால், ஆத்மார்த்த புரிதலோ, அன்போ இருக்காது. 'வீட்டில் நமக்கு ஒரு துணை உண்டு' என்று சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்ளலாம்... அவ்வளவுதான்!

'சண்டையைத் தவிர்க்கும் தம்பதி' (The Argument -Avoiding couple): இது இரண்டாவது வகை. 'சரி விடும்மா... நீ சொல்றபடியே பண்ணிடலாம்!' என்பது இந்த வகை தம்பதிகளின் உரையாடல் முடியும் புள்ளி. 'தேவையில்லாம எதுக்குச் சண்டை' என அடுத்தவர் சொல்வதை ஒப்புக் கொள்வது, அல்லது ஒன்றுமே பேசாமல் மௌனமாகி விடுவது இவர்களின் வழக்கம். எனவே, மனதிலிருப்பதை வெளிப்படையாக, அந்நியோன்யமாக இவர்கள் பேசிக்கொள்வதும் ரொம்பக் குறைவு. பேச ஆரம்பிப்பார்கள். திடீரென ஒரு கருத்து வேற்றுமை வரும். உடனே ஒருவர் சைலன்டாகிவிடுவார்.

சண்டைக் கோழி தம்பதி (The Argument-Avoiding Couple): 'எப்போ சண்டை வரும்' என்று காத்திருக்கும் மூன்றாவது வகை. 'சாப்பாட்டுல ஏதோ குறையுதே...' என்று எதார்த்தமாகச் சொன்னாலும், 'உங்க அம்மா சமைச்சா மட்டும்தான் உங்களுக்குப் புடிக்கும்' என்று சீறுவார்கள். பூதக் கண்ணாடி போட்டு தன் பார்ட்னரிடம் குற்றம் கண்டிபிடித்து சண்டை பிடிக்கும் சீரியஸ் கேஸ் இவர்கள். பெரும்பாலும் இவர்களின் உரையாடல்கள் மனக்கசப்பில்தான் முடியும். இவர்கள் பெரும்பாலும் நிம்மதியின்றி மன அழுத்தத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்£ர்கள்.

'நட்புத் தம்பதி' (The Friends/Partners Couple): இவர்கள் நான்காவது வகை! நல்ல நட்புடன் அலுவலகம், குடும்பம் என பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள். கேஷ§வல் கப்பிள் என்று இவர்களைச் சொல்லலாம். ஆனாலும், இவர்களுக்கிடையே அழுத்தமான குடும்ப உறவு, தாம்பத்ய நெருக்கம் இருக்காது. இருந்தும், வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களால் எந்தக் குறையும் சொல்ல முடியாத குடும்பம் இது.

'நெருக்கமான தம்பதி' (The Fully Intimate Couple): இவர்கள் ஐந்தாவது வகை. 'இதுக்கு முன்னாடி ஒருத்தியை காதலிச்சு நாலஞ்சு வருஷம் சுத்தினேன்' என்பதுவரை வெளிப்படையாக பேசுவார்கள். எந்த விஷயத்தையும் ஒருவருக்கு ஒருவர் மறைக்க மாட்டார்கள். அடுத்தவரை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்தலும், அர்ப்பணித்தலும்தான் இதன் ஹைலைட். அதனாலேயே ஆழமான குடும்ப உறவும், புரிதலும் இவர்களுக்கிடையில் இருக்கும். சொல்லப்போனால், இப்படி வாழ்வதற்கு அதிக பக்குவமும், அன்பும் தேவை. மிகச் சில தம்பதிகள்தான் இந்த வகைக்குள் வருவார்கள்!

இப்படி வகைப்படுத்தும் ரினாடா பாரிஸ், அனைவரும் இதில் ஐந்தாம் வகைக்கு முன்னேறுவதற்காக, தங்களுக்கு இடையேயான உரையாடலை அந்நியோன்யமாக எப்படி ஆக்கிக் கொள்ளலாம் எனபதற்கும் அற்புதமான ஆலோசனைகளையும் சொல்கிறார். அவை

முதலில், கணவன் மனைவி இருவரும் மனம் விட்டுப் பேசும் பழக்கம் வரவேண்டும்.

உரையாடல்களில் மிக முக்கியமான விஷயம், மரியாதை. அடுத்தவர் சொல்வதை கவனமுடனும், நேர்மையாகவும் கேட்கவேண்டும். 'நான் பிடிச்ச முயலுக்கு மூணு கால்' என்று நின்றால், நோ யூஸ்!

பொறுமையும் அவசியம். உங்கள் பார்ட்னர் பேசி முடிக்கும் வரை காத்திருந்து, பின் உங்கள் கருத்தைச் சொல்லுங்கள். க்ளைமாக்ஸ் பார்க்காமல் தியேட்டரை விட்டு வெளியேறி கருத்து சொல்வது தப்பில்லையா?! எனவே, அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே, நடுவில் குதிக்காதீர்கள். எந்த முடிவையும் இருவரும் கலந்து பேசி எடுங்கள்!

உங்கள் துணையின் நம்பிக்கைகளை, விருப்பு, வெறுப்புகளை புண்படும்படி விமர்சிக்காதீர்கள்.

''உங்களாலதான்..." என்று குற்றம் சுமத்திப் பேசாதீர்கள். குற்றம், அனுமார் வால் போல நீண்டு கொண்டே இருக்கும்!

மனம் திறந்து உண்மையைப் பேசுங்கள். ஒருவேளை நீங்கள் பேசியது பொய் என்று துணைக்கு தெரியவரும் பட்சத்தில், உங்கள் மீதுள்ள நம்பிக்கை சிதைந்து, பின் உங்கள் உரையாடல் எப்போதுமே 'ஹெல்த்தி'யாக இருக்காது!

சின்னச் சின்னப் பாராட்டுகள் மிகவும் முக்கியம்.

உங்கள் துணை பேசுவதை கேட்காதீர்கள் (!)... கவனியுங்கள்! அதென்ன வித்தியாசம்? அவர் பேசும் வார்த்தைகளை காதில் வாங்குவது, கேட்பது; மனதில் வாங்குவது, கவனிப்பது. அவர் என்ன சொல்கிறார், என்ன மனநிலையில் சொல்கிறார், என்ன நோக்கத்துக்காகச் சொல்கிறார் என்பதெல்லாம் கவனித்தால்தான் புரியும். உங்கள் வாழ்க்கைத் துணையை நீங்கள் எந்த அளவுக்கு நேசிக்கிறீர்கள் என்பதை இந்தக் கவனிப்புதான் சொல்லும்! அதிகம் கவனித்தால், அதிகம் அந்நியோன்யமாவீர்கள்!

அப்போ, கவனிப்போமா..?!

நன்றி : அவள் விகடன்

பொண்டாட்டி சொன்னா கேட்டுக்கணும்




''ஒரு காலத்தில் ஒரு அரசர் இருந்தார். அவர் எந்த காரியம் செய்தாலும் தன் மனைவியின் கருத்தைக் கேட்டே செய்வார். ஒரு நாள், 'நாம் மட்டும்தான் இப்படி மனைவியின் பேச்சைக் கேட்கிறோமா... அல்லது அமைச்சரவையில் உள்ள மற்றவர்களும் கேட்டு நடக்கிறார்களா..?' என்று அரசருக்கு சந்தேகம். அமைச்சர்களிடமே கேட்டுவிட்டார். 'நாங்களும் அரசர் வழியில் மனைவியரின் பேச்சைக் கேட்டே நடக்கிறோம்’ என்றார்கள் அத்தனை பேரும்.

அடுத்து, 'இந்த விஷயத்தில் குடி மக்கள் எப்படி?' என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள நினைத்த அரசர் ஊரையே கூட்டி, 'மனைவி பேச்சைக் கேட்பவர்கள் எல்லாம் வலதுபுறமும்... கேட்காதவர்கள் இடதுபுறமுமாக செல்லுங்கள்' என்றார். ஒருவர் மட்டும் இடதுபுறமாகச் செல்ல... 'நீங்கள் ஒருவர் மட்டும்தான் மனைவியின் பேச்சைக் கேட்காதவர். பிடியுங்கள் பொற்கிழி பரிசை' என்று நீட்டினார் அரசர்.

உடனே, 'மனைவியின் பேச்சைக் கேட்காமல் வாங்கமாட்டேன்' என்று அவர் சொல்ல, அரசருக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. 'பிறகு எதற்காக இடதுபுறமாக சென்றீர்கள்?’ என்று கேட்டார்.

'வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டபோது, கூட்டத்தோடு கூட்டமாகச் செல்லாதீர்கள். தனியாக நில்லுங்கள் என்று என் மனைவிதான் சொல்லியனுப்பினார்' என்று பதில் தந்தார் அந்த நபர்.

ஒவ்வொரு ஆணின் வெற்றிக்கு பின்னால் ஒரு பெண் இருக்கிறார் என்ற உண்மையை உணர்த்தத்தான் இந்தக் கதையைச் சொல்கிறேன்.

ஆகையால் எல்லோரும் அவங்க அவங்க மனைவி சொல்றத கேட்டு நடக்குமாறு கேட்டு கொள்ளப்படுகிறது


செவ்வாய், 13 அக்டோபர், 2009

எதிர் துருவங்கள்



யாராவது அமுதம் வேண்டாம் என்று சொல்வார்களா? மதுமிதா சொல்வாள்!

ஆம்... 'அளவுக்கு மீறினால் அமுதமும் நஞ்சு' என்பதை தீவிரமாக மனதுக்குள் ஜபித்துக் கொண்டிருப்பவள் மதுமிதா. காரணம்... அவள் கணவன் திவாகர் அவளிடம் அன்பை வெளிப்படுத்தும் அதீத முறைகள்தான்!

"சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கறேன்னு சில நாள், நான் எழுந்து கோலம் போடப் போறதுக்கு முன்னாடியே வாசல் கூட்டி, தெளிச்சு வச்சுடறார். தெருவுல பார்க்கறவங்க என்ன நினைப்பாங்க?"

"எனக்கு பிங்க் கலர் பிடிக்கும்னு சொன்னேன்ங்கறதுக்காக ஒரே நேரத்துல பத்து பிங்க் கலர் சுடிதார் எடுத்துட்டு வர்றார். வேஸ்ட்தானே?"

"அவங்க அண்ணா, அண்ணிகிட்ட... 'நான் என் பொண்டாட்டிய செல்லமா 'ஏஞ்சல்'னுதான் கூப்பிடுவேன்'ங்கறார். மானம் போகுது"

- இப்படியாக நீளுகின்றன மதுமிதாவின் குற்றச்சாட்டுகள்.

"என் பொண்டாட்டி மேல உயிரையே வச்சிருக்கேன். அதை அவகிட்ட நான் பின்ன எப்படிப்பா எக்ஸ்பிரஸ் பண்ணுவேன்?

- டாஸ்மாக் கடை ஒன்றின் பக்கத்து டேபிளில் இருந்த முகம் தெரியாத நபரிடம் திவாகர் உளறிய வார்த்தைகள் இவை. டாஸ்மாக் போகும் அளவுக்குக் குடும்பத்தில் அப்படி என்ன குழப்பம் கும்மி-யடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது?

திருமணமாகி ஐந்து மாதங்-கள்கூட முடியவில்லை. மாலை மயங்கிய நேரங்களில் பூவோடு வந்தவனை, "எதுக்கு இவ்வளவு பூ? கொஞ்சமா வாங்கிட்டு வாங்-கனு சொன்னா... கேட்க மாட்டீங்களே!" என்றாள் மது.

அடுத்த நாள் வருத்தம் மறைத்து, "இன்னிக்கு நான் டின்னர் பண்றேன்" என்று ஆசையாகக் கிளம்பியவனை, "ஆம்பளையா... லட்சணமா இருங்க" என்றாள் கண்டிப்புடன்.

மற்றொரு நாள்... "உனக்குப் பிடிச்ச பாஸந்தி வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்" என்றவனை, "ஐயோ... இந்த அஞ்சு மாசமா நீங்க அதையே வாங்கிக் கொடுத்ததுல எனக்கு பாஸந்தியே வெறுத்திடுச்சுப்பா" என்றாள். இப்படியாக ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு வருத்தங்கள் எழுந்தன அவர்களுக்குள். விளைவு... திவாகர் வாங்கி வந்த பூவின் வாசம் சில தினங்களாக தொடர்ந்து மறுக்கப்பட்டது. அவன் டாஸ்மாக் வாசம் பிடிக்கத் துவங்கிவிட்டான்.

எதிர் எதிர் துருவங்கள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்க்குமாம். ஆனால், இங்கே அதற்கு நேரெதிர்.

திவாகர் மற்றவர்களை மகிழ்விப்பதற்காக குட்டிக்கரணம்கூட அடிக்-கும் ரகம். நண்பர்களுக்கு அவர்களின் குடும்ப போட்டோக்களைத் தேடிப் பிடித்து பிறந்த நாளுக்கு ஃப்ரேம் செய்து கொடுத்து, அவர்கள் சந்தோஷப்-படுவதைப் பார்த்து, தான் சந்தோஷப்படும் பிரியக்காரன். நண்பர்களுக்கே இப்படி சர்ப்ரைஸ்கள் கொடுத்து சந்தோஷப்படுத்துபவன், தன் மனைவிக்காக எத்தனை சர்ப்ரைஸ்களை தேக்கி வைத்திருப்பான்? அதன் வெளிப்பாடுகள்தான் இப்போது மதுமிதாவின் குற்றச்சாட்டுகளாக வடிவெடுத்து நிற்கின்றன.

மதுமிதாவும் அன்பானவள்தான். ஆனால், அவள் வளர்ந்த சூழலில் நிலவிய அன்பு பரிமாறல்கள் அத்தனையும் வேறு ரகம். எப்போதாவது அம்மாவைக் கோயிலுக்கு அழைத்துச் செல்லும் அப்பாவின் அன்பும், கல்யாண நாளில் மனைவிக்கு புடவை வாங்கிக்கொடுத்து 'நல்லாயிருக்கா?' எனும் அண்ணனின் அன்பும்தான் அவள் அறிந்தது.

ஆனால், திவாகர் காட்டும் அன்பு அனைத்துமே இவளுக்கு அதிர்ச்சி ரகம்தான். இருவரையும் ஊர் கூடி உறவு பந்ததில் இணைத்து வைக்க, முதலிரவு அன்று கைகளில் பால் ஏந்தி வந்தவளை, "ஒரு சேஞ்சுக்கு பீர் தரமாட்டீங்களா?" என்று திவாகர் கேலி செய்ய, 'ஐயையோ... ஒரு அயோக்கியன்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டோமே' என்று அன்றே பதறிப்போனாள் மது. தொடர்ந்த நாட்களில் சந்தடி சாக்கில் புதுப் பொண்டாட்டியை முத்தமிட துடித்த திவாகரை ரவுடியாகவே பார்த்தாள். அவனின் சின்ன சின்ன விளையாட்டுகள் எல்லாமே அவளுக்கு திகட்டச் செய்தன. தள்ளித் தள்ளிச் சென்றாள். ஆனால், அது எத்தனை நாளைக்கு நீடிக்கும். அன்று காத்திருந்தது... அவர்களின் இடைவேளைக்கான க்ளைமாக்ஸ்!

திவாகர் மேல் எழுந்த அதிருப்தியை மறக்க, டி.வி. சீரியல் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தாள் மது. சீரியலில் கை தவறி கதாநாயகி காபி டம்ளரை கீழே கொட்டி விட, 'பளார்' என கன்னத்தில் அறைந்தான் அவள் கணவன். மதுவுக்கு திவாவின் நினைவு வந்தது. அன்று ஆபீஸுக்கு கிளம்பியவன், சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது இவள் கைதவறி சாம்பாரை கொட்டிவிட, "அட... சாம்பார்லகூட மார்டன் ஆர்ட் வரைவியா நீ?" என்றபடியே வேறு சட்டை மாற்றிக்கொண்டான்.

அடுத்து ஒரு சீரியல். உடம்பு முடியாமலிருக்கும் தன் மனைவியை என்னவென்றுகூட கேட்காமல் இருந்த அந்த சீரியல் கணவனைப் பார்த்தபோது, இவள் தலைவலிக்கு தைலம் தடவிவிட்ட திவாவின் விரல்களை நெஞ்சம் தேடியது.

இரவு இன்னுமொரு சீரியல். மளிகை வாங்கக் கொடுத்த நூறு ரூபாய்க்கு தன் மனைவியிடம் கறார் கணக்கு கேட்டுக்கொண்டிருந்தான் அந்த சீரியல் ஹீரோ. திருமணம் முடிந்த மாதமே மது பெயரில் பேங்க் அக்கவுன்ட் ஆரம்பித்து தந்த திவாவின் ஞாபகம் மட்டுமல்ல... அவன் சீக்கிரமாக வரும் மாலை நேரங்களில் தன்னைச் சுற்றி சுற்றி வருவது, காதுக்குள் 'ஏஞ்சல்' என்று கிசுகிசுப்பது, உள்ளங்கையில் முதல் முத்தம் வைப்பது என... ஒவ்வொன்றாக அவள் மனதுக்குள் மின்னின.

'எத்தனையோ பெண்கள் கணவனோட அன்புக்காக ஏங்கிக்கிட்டிருக்கும்போது, அன்பே கணவனா கிடைச்ச திவாவை புரிஞ்சுக்காம விட்டுட்டோமே' என்று முழு மனதாக வருந்தினாள் மது. வாசலில் திவாவின் அழைப்பு மணி கேட்டது. கதவைத் திறந்தவள், இந்த கணத்துக்காகத்தான் காலமெல்லாம் காத்திருந்தது போல அவனைக் கட்டிக் கொண்டாள்.

"என்ன... மோகினிப் பேய் இன்னும் சாப்பிடாம இருக்கு?!" என்று வழக்கம் போல திவா கிண்டலடிக்க, "ம்ம்... ஜோடிப் பேய்க்காக காத்திட்டு இருக்கு" என்று தானும் அவன் மொழி பேசினாள்!

ஆம்! இங்கே எதிர் எதிர் துருவங்கள் சமபுள்ளியில் மையம் கொண்டுவிட்டன.

சனி, 10 அக்டோபர், 2009

33 சதவீதம்! (சிறுகதை) - ராஜ்கதிர்


திருமணத்திற்கு பின் நான் சந்திக்காத என் தோழியை, சில வருடங்களுக்கு பிறகு சந்தித்தே தீர வேண்டிய சூழ்நிலை... நான் கல்யாணம் செய்து கொள்ள போவதால் உருவானது. ஒரு பெண்ணின் திருமணத்திற்கு பிறகு, ஒரு ஆடவரின் நட்பை தொடர்வதில் பல சிக்கல்கள் உண்டு... அவளின் கணவனின் புரிதலில் உள்ளது. ஆனால், கணவனுக்கு, தன் நட்பை புரிய வைப்பது மட்டுமல்ல, தன் எண்ணத்தை, அதன் உறுதியை தெளிய வைக்கக்கூடிய அபார திறமை படைத்தவளே என் தோழி.
என் திருமண அழைப்பிதழ் கொடுக்க, அவர்கள் வீடு நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறேன். எப்படியும் இன்னும் நான்கு மணி நேர பயணம் செய்ய வேண்டும். ரயிலில் சக பயணிகள் அனைவரும், நிம்மதியாக உறக்கத்தில் மூழ்கியிருந்தனர். கண் மூடியவாறு சிந்திக்கலானேன்... மூடிய இமைகளுக்குள் என் வருங்கால மனைவியின் முகம், என் இதயத்தை மகிழ்வித்தது. என் மனைவியாக போகிறவளோடு, பலமுறை மொபைல் போனில் பேசி பழகியதில், அவள் என்ன மாதிரி எண்ணம் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைத்திருந்தேனோ, அதே அலைவரிசையில் செட்டாகி இருந்தாள்.பெண்கள் பத்தாம்பசலிகளாக இல்லாமல், சற்று துணிவான எண்ணம் கொண்டிருக்க வேண்டும்; எதற்கும் பயப்படாமல் போராடும் குணமும், தன் எண்ணத்தை உறுதியோடு வெளிப்படுத்தி, தன் மீது தவறு இல்லாத பட்சத்தில் எதற்காகவும், யாருக்காவும், தன் உரிமையை விட்டுக் கொடுக்காமல் இருக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், தேவையற்ற பிடிவாத குணமும் கொண்டிருக்காமல், அப்படியிருக்க வேண்டும், இப்படி இருக்க வேண்டும் என்று சில எண்ணங்கள் கொண்டிருந்தேன்.


நான் சந்திக்க இருக்கும் தோழியும் அவ்வித எண்ணங்களோடு இருந்ததால், எங்கள் நட்பு உண்டானது. அந்நாள் ஒரு குடியரசு தினம். அன்று மதியம் ஒரு குட்டி தூக்கம் போட்டு எழுந்தபோது, ரோட்டில் ஒரு பெண்ணின் சப்தம். கதவை திறந்து பார்த்தால், கையில் செருப்போடு, ஒரு இளைஞனை அடிக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தாள் அந்தப் பெண்.
சற்று தள்ளி லேடீஸ் சைக்கிள், கீழே விழுந்து கிடந்தது. சைக்கிள் கேரியரில் கல்லூரி புத்தகம், டிபன் பாக்ஸ் இருந்தது. வெள்ளை நிற பாவாடை, தாவணி அணிந்து, இந்திய தேசிய கொடி குத்தியிருந்தாள்; கண்களில் கோபக்கனல் தெரித்தது.
"மடப்பயலே செருப்பு பிஞ்சிரும்டா...' என்று சொல்லி அடித்தே விட்டாள். அந்த இளைஞன் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு ஒடியே விட்டான்.


சில மாதங்களுக்கு பிறகு, நான் பயிலும் இந்தி வகுப்பில், அந்தப் பெண்ணும் சேர்ந்தாள். தயங்கி, தயங்கி பேச துவங்கினேன். சக மாணவனாக நினைத்து தான் பேசியதாக எண்ணினேன்; ஆனால், அவள் எந்த ஆடவனுடனும் வெகு சகஜமாக உரையாட கூடியவள் தான் என்று பின்னர் தெரிந்தது. அந்நிகழ்ச்சியை பற்றி கேட்டவுடன், "அந்த ராஸ்கல் என்கூட பேசியிருந்தாலோ, என்னை கிண்டல் பண்ணி இருந்தாலோ கூட எனக்கு கோபம் வந்திருக்காது. பொம்பளைய போகப் பொருளாத்தான் பார்க்க தெரிஞ்சிருக்கான்; நினைக்கிறான். சிரஞ்சில தண்ணி நிரப்பி, என் இடுப்புல அடிச்சான். கடவுள் பொம்பளைகள தன் காம உணர்வை தீர்த்துக்கிறதுக்காக படைச்சதா தான் எல்லா ஆம்பளைகளும் நினைக்கிறாங்க...
"சக மனுஷியா பார்க்காம, ஒரு அடிமையாத்தான் பெண்களை வைத்திருக்காங்க. உங்களுக்கு தெரியுமா... என் அம்மா கூட பேசி, நாலு மாதமாகிறது. அன்னிக்கு தெரு முனையில நின்னு ஒரு பையன் கூட பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்னு, "எப்ப பாரு ஆம்பளை மாதிரி நெஞ்சை நிமித்துகிட்டு நடக்கிறேன்!'ன்னு சப்தம் போட்டாங்க.
"பெண்கள் என்றாலே, அடக்க ஒடுக்கமாத்தான் இருக்கணும்ன்னு சட்டமா என்ன? இந்த உலகத்தில், எங்க விருப்பப்படி நல்லவிதமா, சுதந்திரமா வாழ எங்களுக்கு உரிமை இல்லையா?
"என் பக்கத்து வீட்டு பையன், எனக்கு வைச்ச பெயர், "திமிரு பிச்சவ!' ஏன் தெரியுமா? அந்த செருப்படிபட்டவனோட நண்பன் இவன். என் அண்ணன், எனக்கு சூட்டிய நாமம், "அடங்காப்பிடாரி!' அவன் சட்டையை நான் துவைச்சிப் போடலையாம்.2009 வருஷம் முடியப்போது, இன்னும் எதுவும் மாறலைங்க. பாருங்க, 33சதவீதம் கேட்கிறாங்க. பூஜ்ய சதவீத உரிமையே பெண்களுக்கு இல்லேன்னு போன பிறகு...'


"ஏன்,எல்லாத்தையும் நீங்க மாத்துங்களேன்...'
"மாத்தத்தான் போறேன். என் சக தோழிகளை சேர்த்து, பெண்ணுரிமைக்காக போராடத்தான் போறேன்; என் வாழ்நாள் லட்சியமாவும், சபதமாகவும் எடுத்து செய்யத்தான் போறேன், பாருங்க!' "சரிங்க, வாழ்த்துக்கள்... பெரியாரம்மா...' என்றதற்கு, சிரித்து கொண்ட அந்த தோழியை, சந்திக்க தான் இந்த ரயில் பயணம். பணிநிமித்தமாக நான் வெளிநாடு சென்று விட்டதால், சில வருடங்களாக என் தோழியை நேரில் சந்திக்கவில்லை. அவர் திருமணத்திற்கு கூட நான் செல்லவில்லை; வாழ்த்து மட்டுமே அனுப்பினேன். ஒருமுறை போனில் பேசும் போது, தற்போது வசிக்கும் இடம் மற்றும் அவர் கணவரின் பணிகுறித்து கேட்டறிந்தேன்.
சென்னை வந்து, நண்பன் தங்கியிருக்கும் ரூமில் குளித்து உடைமாற்றி, அவனை அலுவலகத்தில் இறக்கி விட்டு, வண்டியில் என் தோழி குடியிருக்கும் ஏரியா நோக்கி சென்றேன்.
ஒரு கடையில் பழங்கள், வெற்றிலை பாக்கு வாங்கி கொண்டிருந்தபோது, எதிரே உள்ள ஓட்டலை அப்போது தான் கவனித்தேன். அந்த ஓட்டலிலிருந்து வெளியே வந்தது என் தோழியே தான்.


என் தோழியின் உடல் சற்று கனத்திருந்தது. முகமெல்லாம் சற்று புஷ்டியாக, கன்னம் உப்பியிருந்தது. கல்யாணமாகி, குழந்தை பெற்ற பிறகு, பெண்கள் உடலமைப்பில் ஏற்படும் மாற்றம், என் தோழியிடத்திலும் அப்பட்டமாக தெரிந்தது. நெஞ்சை நிமிர்த்தி நடக்கும் என் தோழியின் நடையில், ஒரு மாற்றம்; வியந்தேன். ரோட்டில் ஒரு பெண்ணை அழைப்பது சரியல்ல என்பதால், அவர் செல்லும் வரை காத்திருந்து, வண்டியை மெதுவாக அவர் பின்னே செலுத்தினேன்.
ஒரு கையில் கூடை நிறைய காய்கறிகள், மறு கையில் ஓட்டலில் வாங்கிய பார்சல் என, நெற்றியில் வடியும் வியர்வையை கூட துடைக்க சிரமப்பட்டவாறே, மெதுவாக நடந்து கொண்டிருந்தார். ரோட்டின் ஓரத்தில் இருந்த பெட்டி கடை சென்று, அந்த கடையில் ஏதோ வாங்கி, தன் நடையை தொடர்ந்தார். அவர் வீடு செல்லும் வரை வண்டியை மெதுவாக செலுத்தி, காம்பவுன்ட் கேட்டை திறந்ததும், வண்டியை வேகப்படுத்தி கேட் அருகே நின்று, ""ஹலோ...'' என்றேன்.
"யாரோ?' என பார்த்தவர், ""என்னங்க... என்னை தெரியல...?'' என்ற என் குரலை கேட்டதும், ""ஓ... நீங்களா, என்ன இவ்வளவு தூரம்?'' என்றார். ""ஒரு நல்ல விஷயம் தான். உங்கள பார்த்து சொல்லணும்ன்னு தான் வந்தேன்.''
""சொல்லுங்க...'' என்னை அப்படியே வெளியே நின்னே பேசி அனுப்பி விடலாம் என்று நினைத்திருப்பார் போல. ""ஏங்க, இது உங்க வீடு தானே? உள்ளே கூப்பிட மாட்டீங்களா?''
ஒரு நிமிடம் கண்ணை மூடி யோசித்தவர், ""சரி, வாங்க...'' என அழைத்தார்.
""உங்க நம்பருக்கு போன் பண்ணேன், கிடைக்கலையே...'' என்றவாறு வீட்டினுள் சென்றதும், ""ஏய், பொம்பள... டிபன், சிகரட் வாங்கிட்டு வந்திட்டியா?'' என்ற கரகர குரல் கேட்டது. அதைத் தொடர்ந்து, ""ஏய், பொம்பள... ஸ்கூலுக்கு நேரமாச்சு. எனக்கு யூனிபார்ம் மாட்டிவிடு...'' என்ற ஒரு மழலை குரல். கரகர குரல் என் தோழியின் கணவர் குரல் என்றும், மழலை குரல் அவர் குழந்தையின் குரலாக இருக்க கூடுமோ என, யோசித்துக் கொண்டே அந்த ஹாலிலே நின்று கொண்டிருந்தேன்.
ரூமிற்குள் சென்று வந்த தோழி, நான் நின்று கொண்டிருப்பதை பார்த்து, ""அங்க உட்காருங்க...'' என்று இருக்கையை காண்பித்துவிட்டு, தொலைக்காட்சியை ஆன் செய்து, உள்ளே சென்றார். அரைமணி நேரம், நான் அங்கே காத்திருந்தேன். என் தோழியே பம்பரமாக சுழன்று கொண்டிருந்தாள். அவள் கணவருக்கும், மகனுக்கும் டிபன் கொடுத்து, மகனுக்கு உடை மாற்றி, தன் கணவர் சிகரட் பற்ற வைக்க லைட்டர் தேடி, சிகரட் பற்ற வைத்து, கணவரின் பாதணியை மாட்டிவிட்டு, தன் மகனுக்கு ஷூவை மாட்டினாள். லன்ச் பேகை எடுத்து வந்து, தன் மகனை அனுப்பிவிட்டு உள்ளே வந்த சில நொடிகளில், ""ஏய், பொம்பள...'' என குரல் கேட்டதும், படுக்கையறையில் உள்ள ஒரு பைலோடு வெளியே வந்து, தன் கணவரிடம் கொடுத்து விட்டு வந்தார். வீட்டிலிருந்து வெளியே போகும் போது, என் தோழியின் கணவர், ""ஹலோ, வாங்க...'' என்று சென்றது, என்னை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது; எங்கே பேசாமலேயே சென்று விடுவார் என்று தான் நினைத்திருந்தேன்.


""ஒரு நிமிஷம்...'' என்று கூறி, ரூமிற்குள் சென்று ஒரு டம்ளரோடு வந்து, ""இந்தாங்க, இதை குடிங்க...'' என்று கொடுத்தது கூட என்னை வியப்படைய செய்தது.
""சரி, இப்ப சொல்லுங்க. என்ன விசேஷம்?'' என்று கேட்டவாறு எதிரில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டார்.
""என்னங்க... உங்க நடவடிக்கையில, முற்றிலும் மாற்றம் தெரியுதே. நான் பார்த்து வியந்த, பெருமைப்பட்ட யுவதியா நீங்க தெரியலையே, ஏன்?''
""அத விடுங்க... என்ன ரொம்ப முக்கியமான விஷயம்?''
""எனக்கு கல்யாணம்ங்க. அதான், உங்கள நேரில பார்த்து, அழைப்பிதழ் கொடுத்து போலாம்ன்னு வந்தேன். நிறைய அதிர்ச்சியா இருக்குங்க, இங்க வந்த பிறகு. நான் உங்க வாழ்க்கையை வேற மாதிரி கற்பனை பண்ணி வைச்சிருந்தேன். நீங்களும் ஒரு சராசரி இந்தியப் பெண்ணா இருக்கிற மாதிரி தான் தெரியறது...''
""கண்டிப்பா... உங்க கல்யாணத்துக்கு என்னால வர முடியாது; என் வாழ்த்துக்கள். அப்புறம், நீங்க சொன்ன அந்த சராசரி இந்தியப் பெண்ணால தான் நம்ம இந்திய நாட்டோட கலாசாரம், பண்பாடு, பாரம்பரியம் எல்லாம் காப்பாற்றப்படுது.


""நம்ம நாட்டு பெண்ணுக்கு கல்யாணத்திற்கு முன் பெத்தவங்களால அவுங்க சுதந்திரம் பறிக்கப்படுது; கல்யாணத்திற்கு பிறகு கணவனால. எப்பவும் இந்த நாட்ல பெண்களுக்கு சுதந்திரமோ, தனி மனித உரிமையோ இல்லைங்க; அவர்கள் விருப்பம் போல் பெண்களால வாழ முடியாது; வாழவும் விடமாட்டாங்க.
""மீறினால், குடும்ப கட்டமைப்பு சிதறும். நான் தனித்து தான் வாழணும். ஏகப்பட்ட களங்கத்தை சுமத்திருவாங்க. நான் சாப்பிடுறேனோ, இல்லையோ, என் கணவரையும், பிள்ளையும் நான் கவனிக்கணும்; என் கணவர் சொல்ற வேலையை ஒரு அடிமை போல் செய்யணும்.
""பெண்ணுரிமை... பெண் சுதந்திரம்ன்னு நான் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்னா... நான் வாழாவெட்டியாத்தான் வாழ நேரிடும். இது அனுபவப்பூர்வமா நான் கண்ட உண்மை. என் கல்லூரி வாழ்க்கைக்கு பிறகு, நான் ஒரு மாதர் சங்கத்தில உறுப்பினராகி, பெண்ணுரிமை பேசிட்டு திரிஞ்சதால, எங்க தெருவுல, என்னை ராங்கிக்காரியா ஆக்கிட்டாங்க.
""என்னை பெண் பார்க்க வந்த இருபத்தி ஏழு மாப்பிள்ளைகிட்ட என்னை பற்றி என்னென்னமோ சொல்லி பயமுறுத்திட்டாங்க. எங்க குடும்பத்தால அத தாங்க முடியல. என்னை கொஞ்சம், கொஞ்சமா வெறுக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. என்னை வேற ஒரு ஊர்ல கொண்டு போயி வைச்சு, ரகசியமா எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைச்சாங்க.
""என் கணவரும் என்னை அடக்கி ஆள நினைச்சதால, அடிக்கடி எங்களுக்குள்ள சண்டை வரும். கடைசியா, ஒரு தடவை என் உரிமைக்காக சண்டை போட்டு, ஒரு வருஷம் நான், வாழா வெட்டியா இருந்தேன். ஆம்பளைகள், பெண்ணை அடிமையா வச்சிக்கிறதல தான் குறியா இருக்காங்க; பெண்ணுரிமை பற்றி வாய் கிழிய பேசுற ஆண்களோட வீட்ல கூட, அவன் பெண்டாட்டியை அடிமையாத்தான் வைச்சிருக்கான்.''


""எல்லா ஆண்களும் அப்படியில்லைங்க... பெண்கள சரிசமமா நினைக்கிற என்னை போல சிலர், இருக்கத்தான் செய்றாங்க...''
""இப்ப அப்படி தான் சொல்வீங்க; நாளைக்கு உங்க பெண்டாட்டி உங்கள எதிர்த்து பேசினா, நீங்க சொன்ன வேலையை செய்யாம போனா, அவளை வெறுக்க ஆரம்பிச்சிருவீங்க. ஏன், அவள டைவர்ஸ் கூட பண்ண துணிஞ்சிருவீங்க. ஒரு பெண் வாழவெட்டியா பிறந்த வீட்ல இருக்கிறது ஆயுள் தண்டனையை விட பெரிய கொடுமைங்க...
""என்னைப் பற்றின கவலையில, எங்க அப்பாவுக்கு உடம்பு ரொம்ப படுத்த ஆரம்பிச்சிருச்சு. என் கால்ல விழாத குறையா, "மாப்பிள்ளை கூட அனுசரிச்சு வாழ முயற்சி செய்!'ன்னு கெஞ்சினார். என் தங்கச்சி ஒரு படி மேலே போய், "கொஞ்சம் விஷம் இருந்தா, கொடுத்து என்னை கொன்னுடுக்கா...'ன்னு சொன்னாள்.
""என்னால அவளுக்கு கல்யாணம் ஆக மாட்டேங்குதுன்னு அழறா... அந்த ஒரு வருஷம் நரக வேதனை அனுபவிச்சேன். இந்த நாட்ல பெண்களுக்கு எங்கங்க சுதந்திரம், உரிமை இருக்கு? என்ன தான் பெண்கள் பெரிய படிப்பு படிச்சிருந்தாலோ, பெரிய பதவியில இருந்தாலோ அவுங்க ஆண்களுக்கு பின்னாடி தான் இருக்காங்க...
""ஒரு பெண் கலெக்டரா இருந்தா கூட, பின்னாடி நின்னு அவள இயக்குறது ஒரு ஆண். ஏன், ஒரு பெண் முதல்வர் கூட, தன்னிச்சையா ஏதாவது செய்ய முடிஞ்சதா? அவள் புருஷன் தானே எல்லாம் பார்த்தார். ஒரு பாஸ்போட் அதிகாரியா ஒரு பெண் இருந்தாங்களே, அவர் ஊழலுக்கு பின்னால இருந்த அவர் புருஷன் ஒரு ஆண் தானே?


""தப்பு செய்யற பெண்களுக்கு பின்னால நிக்கிறது கூட ஒரு ஆண் தான். பெண்கள் தன்னிச்சையா இயங்க முடியாது.பெண்கள் வேலைக்கு போறது கூட, அவள் சுதந்திரத்துக்காக இல்லைங்க; அவள் கொண்டு வர்ற பணத்துக்காக தான். ஒருவேளை, கோடி, கோடியா சொத்து, பணம் வைச்சிருக்கிற பெண்ணுக்கு வேணா தனி உரிமை, சுதந்திரம் இருக்கலாமோ, என்னவோ...?
""என் வீட்டுக்காரர் என்னை, "ஏய் பொம்பள'ன்னு தான் கூப்பிடுவார்; அவரைப் பார்த்து, என் மகனும் கூப்பிடுறான். அவர் அப்படி கூப்பிடுறத செல்லமா அழைக்கிறதா நான் நினைச்சிக்குவேன். அவுங்க அப்பா, அவர் அம்மாவை அப்படித்தான் கூப்பிடுவாராம்.
""நம்ம பாரத நாட்டில, பெண்கள் இப்படித் தான் இருக்கணும்ன்னு தலைவிதிங்க; இதை யாராலும் மாத்த முடியாது. நான் ஒரு சராசரி இந்தியப் பெண்ணா மாறினதுல என்னங்க ஆச்சரியம். தயவுசெய்து நீங்க, உங்க மனைவியை ஒரு அடிமையா நடத்தாம இருக்க, முயற்சி செய்யுங்க, என்ன?'' என்றார். தொலைபேசி ஒலிக்க, எழுந்து சென்று பேசிவிட்டு வந்தார். ""என் வீட்டுக்காரர்தான்... நீங்க போயிட்டீங்களா?ன்னு கேட்டார்.''
நான் வாங்கி வந்த பழங்களையும், அழைப்பிதழையும், என் தோழியிடம் கொடுத்து, ""கல்யாணத்துக்கு அவசியம்
வர முயற்சி செய்யுங்க...'' என்று, விடைபெற்று வெளியே வந்தேன்

திங்கள், 10 ஆகஸ்ட், 2009

ரெளத்திரம் பழகு!

'என்னவொரு ஆணவம் இருந்தா அந்தாள் எங்கிட்ட அப்படி கேட்டிருப்பான்..? திங்கற சோறு ஜீரணமாகாம கொழுப்பெடுத்துப் போய் அலையறான். எல்லாம் திமிர். பணத் திமிர். பதவித் திமிர்!'

சாருமதியின் மனது அடித்துக்கொண்டது. அவனை... அந்த மேனேஜரை அப்படியே சுட்டெரிக்க வேண்டும்போல் இருந்தது.

'படிச்ச படிப்பு வீணாகக் கூடாது, குடும்பத்தோட பொருளாதார தேவைனு பலதையும் மனசுல வச்சுக்கிட்டு வேலைக்கு கிளம்பற பொணுங்கள வட்டம் போடறதே இந்த மாதிரி சில ஆண் ஓநாய்களுக்கு வேலையாப் போச்சு. இதை நம்ம வீட்டுக்காரர்கிட்ட சொன்னா... ஆத்திரத்துல ஆபீஸுக்கு வந்து அவனோட சட்டயைப் பிடிச்சுட்டா..? வீண் பிரச்னையாயிடுமே..? ஒருவேளை, நம்மள வேலையை விட்டுடச் சொல்லிட்டா..? மாசம் பத்தாயிரம் ரூபாய் சம்பளம். குடும்பச் செலவுகளுக்கு எவ்வளவோ உதவியா இருக்கு. எவனோ செய்யற தப்புக்கு நாம ஏன் அதை இழக்கணும்? வேற என்னதான் செய்யறது'.

அவளுடைய மனம் ஆத்திரத்தாலும் இயலாமையாலும் கொதித்தது. அலுவலகத்தில் நடந்த அசிங்கத்தை தனக்குள் அசைபோட்டபடி வீடுவரை நடந்தே வந்துவிட்டாள்.

உள்ளே நுழைந்தவள், காலையில் அலுவலகம் செல்லும் அவசரத்தில் அங்குமிங்குமாக சிதறிக் கிடந்தவற்றைக்கூட ஒழுங்குபடுத்த மனமின்றி அப்படியே சோபாவில் சரிந்து விட்டாள்.

'மனுச மனமே அலங்கோலமா கெடக்கு. வீடு எப்படிக் கெடந்தா என்ன? அப்போ... அவன் ஆரம்பத்துல இருந்தே இந்த நெனப்போடதான் எங்கிட்ட பழகினானா? மேனேஜருங்கிறதுக்காக ஒரு அயோக்கியனுக்கு இவ்ளோ நாள் நான் மரியாதை கொடுத்திருக்கேனே... ச்சீ..!'

கடந்து வந்த நாட்களை அசைபோட்டாள்.

ஒரு வருடத்துக்கு முன்தான் திருமணமாகி கணவருடன் சென்னைக்கு வந்தாள் சாருமதி. சென்னையின் ஆடம்பர வாழ்க்கைக்கு கணவன் ரமேஷின் சம்பளம் போதுமானதாக இல்லை. அவளுக்கும் வீட்டில் தனியே இருப்பது கஷ்டமாக இருக்க, அருகிலிருந்த ஒரு கம்பெனியிலேயே வேலைக்குச் சேர்த்து விட்டான் ரமேஷ்.

மேனேஜர் ராகவனுக்கு பி.ஏ. என்பதால், அவனிடம் அதிக நேரம் செலவிட வேண்டிய கட்டாயம் சாருமதிக்கு. ஆரம்பத்தில் மிகவும் மரியாதையாகத்தான் இருந்தான். அதிகமாக ஆண்களின் பழக்கத்தை அறிந்திடாத, அனுமதிக்காத கிராமத்தில் வளர்ந்த சாருமதிக்கு, நட்பு என்ற போர்வையில் பழகத் தொடங்கிய ராகவனின் அழுகல் குணம் தெரியாமல் போய்விட்டது.

மதியம் இவளுடன் பகிர்ந்து சாப்பிட்ட ஒரு சில சந்தர்ப்பங்களில், ''என் வொய்ஃப் சமையல்தான் பெஸ்ட்னு நெனச்சிட்டு இருந்தேன். ஆனா, அதை இப்போ உங்களோட இந்த உருளைக்கிழங்கு பொடிமாஸ் தகர்த்துடுச்சு போங்க'' என்று அவன் சொன்னதைக்கூட, தன் சமையலுக்கான பாராட்டாக மட்டுமே பார்த்தாள்.

இன்னும்... ''இந்த நாவல்ல ஒரு கேரக்டரை படிச்சப்போ எனக்கு உங்க ஞாபகம்தான் வந்தது... நீங்களும் படிச்சுப்பாருங்க...''

''எப்படி சாரு உங்களால மட்டும் எப்பவுமே இப்படி ஃபிரெஷ்ஷா இருக்க முடியுது?''

''சாரு, இந்தக் கவிதையைப் படிச்சுப் பாருங்க... உங்களோட உண்மையான அபிப்ராயத்தை சொல்லுங்க..''

இப்படி அலுவலக வேலையின் இடையிடையே அவளுடைய உணர்வுகளை, ரசனைகளை மதித்துப் பேசுவதாக அவன் பேச்சுகள் அமையும்.

அவனுடைய இந்தப் பேச்சுகளை சாரு அனுமதித்ததற்கு தெரிந்தோ தெரியாமலோ கணவன் ரமேஷ§ம் ஒரு காரணமாகிப் போனான். ஆம்... ரமேஷ§க்கு எதிலும், எந்த ரசனையும் இருக்காது. அலுவலகம் விட்டால் வீடு, டி.வி., சாப்பாடு... என இன்றைய இயந்திர வாழ்க்கையின் பிரதிநிதி அவன். அவள் உடுத்தும் உடைகளைப் பற்றியோ, அவனுக்கென பிரத்யேகமாக அவள் செய்யும் சமையலைப் பற்றியோ அவன் எதுவுமே சொன்னதில்லை. அதனால்தான், அவளையும் கவனித்து கருத்துச் சொன்ன ஒரு நண்பரை (நண்பனாக அவள் நினைத்தவனை) அவளால் மறுக்க முடியாமல் போனது.

'ச்சே... ஒரு பொண்ணுகிட்ட காமத்தோட சாயல் இல்லாம கண்ணியமா பழகறது ஆண்களுக்கு ஏன் அவ்வளவு கஷ்டமா இருக்கு? இது இந்தப் பெண் சமூகத்துக்கே சாபமா?'

அந்த நொடியில் தன் நிலையில் அகப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் முகம் தெரியாத அந்த அத்தனை பெண்களுக்காகவும் வருந்தினாள் சாருமதி.

''சாரு... என்னாச்சும்மா? லைட்கூட போடாம இருட்டுல உட்கார்ந்திருக்கே! ஆர் யூ ஆல்ரைட்..?''

அவள் நெற்றியில் கை வைத்துப் பார்த்தான் அலுவலகம் விட்டு வந்த ரமேஷ். கவலைகளை களைத்து எழுப்பியது போல இருந்தது அவளுக்கு அவன் ஸ்பரிசம். ஆரம்பித்துவிட்டாள்...

''என்னங்க... நாளையில இருந்து நான் வேலைக்குப் போகல.''

''ஓ.கே... நோ பிராப்ளம். என்ன ரீஸன்பா... ஏதாச்சும் பிரச்னையா?''

''வந்து... அந்த மேனேஜர் ராஸ்கல் எங்கிட்ட தப்பு தப்பா பேசறாங்க. கொஞ்ச நாளா அவன் பார்வையே சரியில்லை. 'நாப்பது வயசுக்கும் மேலான ஆளு... நாம அவசரப்பட்டு தப்பா நெனச்சுடக்கூடாது'னுதான் பேசாம இருந்தேன். ஆனா இன்னிக்கு...''

''ம்ம்... இன்னிக்கு என்னாச்சு? அழாம சொல்லு.''

''சாயந்தரம், 'லஷ்மி அண்ட் கோ ஃபைல் உங்கட்ட இருந்தா கொடுங்க சார்... அக்கவுன்ட்ஸ் டேலி செய்யணும்'னு கேட்டேன். அதுக்கு அந்தாளு, 'சாருவோட ஃபைலைக்கூட என்னோட வச்சுக்க ஆசைதான்... நீங்கதான் ஒண்ணும் சொல்லமாட்டேங்கறீங்க'னு சொல்லி, என்னைப் பார்த்து ஒரு மாதிரியா சிரிக்கறான். எனக்கு அருவருப்பா போச்சு. ஒண்ணும் பேசாம வேகமா கிளம்பி வந்துட்டேன். இனிமே அந்தாளோட முகத்துலகூட நான் முழிக்கவே மாட்டேன். பெண்களுக்கு பாதுகாப்பே கிடையாதுங்க...''

சாருவின் கண்கள் கோபத்திலும் அவமானத்திலும் பொங்கின.

ஒன்றுமே பேசாமல் சமையலறைக்குள் போன ரமேஷ், சூடாக இரண்டு டீ டம்ளர்களுடன் வந்தான். ''ம்... டீயை எடுத்துக்கோ சாரு...''

அவனின் அந்த ரியாக்ஷனை சாரு ரசிக்கவில்லை. 'என்ன ஆம்பள இவரு..? பொண்டாட்டி என்ன சொல்லிக்கிட்டு இருக்கா... இவரு டீ குடிக்கச் சொல்றாரே...'

எரிச்சலை அடக்கிக்கொண்டு இருந்தாள்.

தொடர்ந்தான் ரமேஷ்... ''நான் சொல்றதை அமைதியா யோசிச்சுப் பாரு. பெண்களோட பதுகாப்பு, அவங்களோட தைரியம்தான்!''

வந்து விழுந்த வார்த்தைகள் அவளை நிமிர வைத்தது.

''எங்க இல்லை பிரச்னைகள்? தினமும் பேப்பரை படி... புரியும். வயலுக்கு வேலைக்குப் போற பொண்ணை தோட்டக்காரன் 'வர்றியா'னு கேட்கறான். கட்டட வேலைக்குப் போற பொண்ணை மேஸ்திரி தப்பா பார்க்கறான். ஏன்... வெளியே போற பொண்ணுங்களுக்குத்தான் பிரச்னையா? வீட்லயிருக்கற பெண்களுக்கு மாமியார் கொடுமை, மாமனார் அத்துமீறல், குடிகார புருஷன்... இன்னும் எவ்வளவோ...''

அவனையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தாள் சாரு.

''மேனேஜர் தப்பா பேசினான்னு இன்னிக்கு நீ வேலையை விட்டுடலாம். நாளைக்கே காய்கறி விக்கறவன் தப்பா பார்த்தா..? வேற கடைக்குப் போவியா? அவனும் தப்பா பார்த்தா? இதுக்கெல்லாம் ஒரே தீர்வு... நீ தைரியமா இருக்கறதுதான். அதுக்காக உன்னை ஜான்சி ராணி மாதிரி போர்க்களத்துல இறங்கி சண்டை போடச் சொல்லல. ஆனா, உங்கிட்ட தப்பா நடந்துக்க நினைக்கறவங்ககிட்ட, உன்னோட நியாயமான கோபத்தைப் பேசு. முழு எதிர்ப்பையும் காட்டு. அந்தாள்கிட்ட நாக்கை புடுகிக்கிற மாதிரி நாலு வார்த்தை கேட்டுட்டு வந்திருந்தா.. இந்நேரம் அவன் பயத்துலயும் அவமானத்துலயும் புழுங்கிட்டு இருந்திருப்பான். நீ இப்படி கண்ணீரும் குழப்பமுமா உட்கார்ந்திருக்க மாட்ட" என்று அழுத்தமாக சொன்னவன்,

"இதோ பாரு சாரு, 'விருப்பம் இருந்தா வேலைக்கு போÕனு உன்கிட்ட சொல்ல மாட்டேன். தைரியம், தன்னம்பிக்கை இருந்தா நாளைக்கு ஆபீஸுக்குப் போ...'' என்றான்.

உடம்பெல்லாம் ஏதோ முறுக்கேறியது போல உணர்ந்தவள், "என்னங்க... இந்த டீ ஆறிப்போச்சு. கொஞ்சம் சூடுபடுத்தித் தர்றீங்களா... ப்ளீஸ்...?" என்று கோரிக்கை வைத்து, சூடான டீயைக் குடித்து முடித்தவள்,

''இனிமே அவன் எங்கிட்ட தப்பா பேசட்டும்... ராஸ்கல்... கோபத்துலயே கொளுத்திடறேன்! உங்க வொய்ஃப் யாருனு காட்டறேன்!''

சாருவிடமிருந்து சூடு குறையாமல் வந்துவிழுந்த வார்த்தைகளை புன்னகையோடு வாங்கிக் கொண்டிருந்தான் ரமேஷ்.

விடியக் காத்திருந்தது இரவு!


சு.ஹேமலதா

திங்கள், 3 ஆகஸ்ட், 2009

பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்





ஆகஸ்ட் இரண்டாம் தேதி தம்முடைய பிறந்த நாளை தனியாக (பாவம் பையன்!!! ) கொண்டாடிய மிஸ்டர் மணிகண்டன் அவர்களுக்கு துபாய் நண்பர்கள்(அருமை செல்வன் ,பாவே,பாலாஜி ,ஆத்தா மற்றும் வெற்றி ) சார்பில் வாழ்த்துக்களை தெரிவித்து கொள்கிறோம். நிற்க!!! இனிமேல் இந்த அண்ணனின் அருமை பெருமைகளை பார்க்கபோகிறோம்.

நான் ரெடி ! நீங்க ???
பார்க்க கொஞ்சம் இல்ல இல்ல அதிகமாகவே நல்ல தான் இருப்பான்,என்ன பண்றது பிகர் தான் ஏதும்?? ஹலோ தப்பா எடுத்துகாதிங்க இன்னும் கல்யாண பொண்ணு ஏதும் மாட்டல. அதனாலேயே பையன் ஒரு தேவதாஸ் போலவே சுத்திட்டு இருக்கான்.
நீங்க வேணா உதவி செய்ங்க

அப்புறம்

ரொம்ப சீன் போடுவான் ,,எப்ப போன் பண்ணினாலும் ரொம்ப பிஸி னு சொல்லுவான். தப்பா எடுத்துகாதிங்க ரொம்ப கம்பெனிக்கு நல்ல உழைப்பான்,வாங்கிற சம்பளத்துக்கு அதிகமாகவே!!


பைனலா சொல்றதெல்லாம் இது தான்
ரொம்ப நல்லவன்
ரொம்ப அறிவாளி
ரொம்ப கெட்டிக்காரன்
ஆகையால் அடுத்த பிறந்த நாளுக்காவது நாம வாழ்த்து சொல்ல மறக்கக்கூடாது நண்பர்களே!!!!!

இப்போ லேட்டா சொன்னாலும் லேடஸ்ஸ சொல்லுவோங்க சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணி ரெண்டு மூணு குழந்தை பெற்று மனைவியோடு சந்தோஷமா இருக்க வாழ்த்தும்


அன்பு நண்பன் இராயர்

வெள்ளி, 31 ஜூலை, 2009

மனைவி என்பவள்!!!!!!!




ஆபீஸ் புறப்படும்போது ஷு, சாக்ஸ் எடுத்து வைப்பதில் இருந்து, நடு இரவில் கரன்ட் கட்டானாலும் அலுப்புப் பார்க்காமல் எழுந்து விசிறிவிடும் வரை... ஆசை ஆசையாக பணிவிடைகள் பல செய்தாலும் மனைவி சுமதியை சற்று மதிப்புக் குறைவாகவே பார்ப்பான் ரகு.

ரகுவுக்கும் சுமதிக்கும் திருமணமாகி மூன்று மாதங்கள்தான் ஆகிறது. சுமதி, சின்ன டவுன் ஒன்றில் படித்தவள். திருமணத்துக்குப் பிறகுதான் சென்னை வந்திருக்கிறாள். ரகுவும் சென்னையில் பிறந்தவன் அல்ல. வேலை காரணமாக கடந்த பத்து வருடங்களாக சென்னையைப் பழகிக் கொண்டவன். பார்க்க கொஞ்சம் மாடர்னாகத் தெரிவான்.

சுமதியை நேரில் பார்த்து சம்மதம் சொல்லித்தான் திருமணம் செய்துகொண்டான். இருந்தாலும் இப்போதெல்லாம் 'தன் பர்சனாலிட்டிக்கு ஏற்றவளாக சுமதி இல்லையோ' என மனதுக்குள் சில நேரம் ஒரு நினைப்பு வந்துபோகிறது அவனுக்கு.

சுமதிக்கு திருமணத்துக்கு முதல் நாள்தான் பியூட்டிபார்லரே அறிமுகம். பெரும்பாலும் புடவை கட்டி பழகியவள். ரகு கேட்டுக் கொண்டால் சுடிதார் அணிவாள். ரகுவுக்கோ ஆபீஸ் நண்பர்கள் எல்லாம் அவரவர் மனைவியை ஜீன்ஸ் பேன்ட், குர்தா காஸ்ட்யூமில், இரண்டு பக்கமும் கால் போட்டு அழைத்து வரும் அந்த பைக் சவாரியை பார்த்து ஏக்கமோ ஏக்கம். சுமதியிடமும் மெள்ள சொல்லிப் பார்த்தான். "பேன்ட் போட்டு, அதுவும் ரெண்டு பக்கம் கால் போட்டு உக்காரணுமா? உங்ககூடதான் வர்றேன்னாலும் ரோட்டுல எல்லாரும் பார்க்க மாட்டாங்களா..? நான் மாட்டேன்பா'' என்று மறுத்துவிட்டாள்.

"இப்படி நீளமா ஜடை பின்னாம, ஷார்ட்டா யூ கட் பண்ணிக்கோ.''

"ஊருல எல்லாரும் என் முடியைப் பார்த்து ஆசைப்படறாங்க.. அதை எதுக்கு மாமா வெட்டணும்?''

"நான் 5.10... நீ 5.2. ஹய்யோ... ஹீல்ஸாச்சும் போட்டுக்கக் கூடாதா?''

"அத போட்டுட்டு நடக்கத் தெரியாதே. ஏற்கெனவே ஒரு தடவை ஸ்லிப் ஆயிருக்கேன்.''

"இது என்ன 'தொளதொள'னு சுடிதார். டைட்டா தைச்சுப் போடத் தெரியாதா?''

"உடம்பைப் பிடிக்கற மாதிரி சுடிதார் போடுறதெல்லாம் எனக்குப் பிடிக்காதுப்பா..!''

- இப்படியாக ரகுவின் எதிர்பார்ப்புகளும் சுமதியின் நழுவல்களும் நீண்டன.

விளைவு.. 'அவசரப்பட்டுட்டோமோ... சென்னையில வளர்ந்த பொண்ணாப் பார்த்து கல்யாணம் செஞ்சிருக்கலாமோ?' என்று மனதுக்குள் தடுமாறினான் ரகு.

அவனுடைய மேனேஜர் ஸ்ரீராம், அமெரிக்காவில் எம்.பி.ஏ. படித்தவர். அவருடைய மனைவி சென்னையில் படித்து வளர்ந்தவர். "ரகு... ஸாரி, உங்க கல்யாணத்துக்கு வர முடியல. நாளைக்கு சாயங்காலம் நானும் என் வொய்ஃபும் உங்க வீட்டுக்கு வர்றோம். லைட்டா ஏதாச்சும் டின்னர் போதும். செய்வாங்கதானே உங்க மனைவி..?''

- ஸ்ரீராம் கேட்டபோது ரகுவுக்கு ஒரு பக்கம் சந்தோஷம் பொங்கினாலும், இவர்களுக்கு முன் பெருமையுடன் நிறுத்துமளவுக்கு சுமதி இல்லையே என்று தயங்கினான். இருந்தாலும் மறுக்கமுடியாமல், "வித் பிளஷர் சார்'' என்றான்.

ஸ்ரீராம் தம்பதிக்காக காத்திருந்த நேரத்தில், ஒரு தட்டில் ஜாக்கெட், குங்குமம், மஞ்சள், வெற்றிலை, பாக்கு எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் சுமதி.

"எதுக்கு இது..?'' - வெறுப்பாகக் கேட்டான் ரகு.

"முதல் முதலா உங்க மேனேஜர் வொய்ஃபோட வீட்டுக்கு வர்றாங்க. அவங்களுக்கு வச்சு கொடுக்கத்தான்..."

தலையில் அடித்துக் கொண்டான் ரகு. "அதெல்லாம் வேணாம். அவங்க உன்ன மாதிரி ஜாக்கெட் எல்லாம் போட மாட்டாங்க. எப்பவும் மாடர்ன் டிரெஸ்தான்'' - சுமதியை சுருக்கெனக் குத்தினான்.

"ஜாக்கெட் போடுறாங்களோ இல்லையோ, வர்றவங்களுக்கு வெச்சு கொடுக்கணும்கிறது சம்பிரதாயம்.''

"சொன்னா கேளு. என்னைக் கேவலப்படுத்தாத...''

'க்க்க்ர்ர்ர்ர்ர்....'

காலிங் பெல் அழைப்பு இருவரின் வாதத்துக்கு பிரேக் போட்டது.

'ஹாய்', 'பா....ய்' என்றே பழக்கப்பட்டுவிட்ட மானேஜர் தம்பதிக்கு... இரண்டு கையையும் சேர்த்து வணக்கம் சொல்லி சுமதி வரவேற்றது, பூரி, புலாவ் சாப்பிட்டு பழக்கப்பட்டவர்களுக்கு இட்லி, வடை செய்திருந்தது, மருந்துக்குக்கூட ஒரு சில வார்த்தைகளாவது ஆங்கிலத்தில் உரையாடாதது, கிளம்பும்போது விடாமல் அந்த ஜாக்கெட் அயிட்டங்களை தட்டில் வைத்துக் கொடுத்தனுப்பியது என... எல்லாவற்றையுமே ரகு தலைகுனிவாக உணர்ந்தான். மறுநாள் அலுவலகத்தில் நிறைந்த சங்கடங்களுடன் மானேஜர் ஸ்ரீராமை எதிர் கொண்டான்.

"என்ன சொன்னாங்க என் சிஸ்டர்'' என்றார் ஸ்ரீராம்.
சற்றே தடுமாறினான் ரகு.

"அதாங்க.. உங்க வொய்ஃப்! நேத்து எங்களை அவ்ளோ உரிமையா அண்ணா, அண்ணினு வாய் நிறைய உறவு சொல்லி கூப்பிட்டாங்க. அவங்க வீட்டைப் பத்தி அவளோ அழகா பேசினாங்க. ரொம்ப ஹோம்லி. எல்லாத்தையும்விட, நாங்க புறப்படும்போது அவங்க அன்பா கொடுத்த அந்த தாம்பூலம்... வெரி நைஸ்! என் வொய்ஃப்கூட அவங்களோட வேர்க்கடலை சட்னிக்கு ஃப்ளாட் ஆயிட்டா. யூ ஆர் வெரி லக்கி ரகு'' என்றபடியே இறுக்கமாக கைகொடுத்து ரகுவை அனுப்பினார் ஸ்ரீராம்.

தன் ஸீட்டில் வந்து அமர்ந்தவனுக்கு அந்த 'ஹோம்லி' சுமதியின் அழகு புலப்படத் தொடங்கியது; அசுர வேகத்தில் அது அவன் நெஞ்சமெல்லாம் படர்ந்தது. மனதுக்குள் அவளை ஒருமுறை ஆரத்தழுவினான். பத்தவில்லை. ஆபீஸ் எப்போது முடியும் என வாட்சையே பார்த்துக் கிடந்தான்!


வெள்ளி, 24 ஜூலை, 2009

ஆண்கள் ரசிக்கும் பெண்களின் 10




10. அலுவலகத்திலிருந்து வந்ததும் வராததுமாய் அருகே வந்து உரசிக்கொண்டு வழிந்துகொண்டு 'திட்டக்கூடாது.. திட்டமாட்டீங்கன்னா ஒண்ணு சொல்றேன்..' என்றபடியே சிரிக்கும் சிரிப்பு.

09. வீட்டுக்கு வந்த நண்பர்களுடன் வெளியே கெத்தாக கிளம்பும் போது அவர்களுக்குத் தெரியாமல் 'போனா.. தொலைச்சுப்புடுவேன்' என்று மிரட்டும் முகபாவம்.

08. அரிதான இரவு நேர பால்கனி தருணங்களில் நீண்ட கெஞ்சல்களுக்குப்பிறகு கிடைக்கும் ஒற்றை சிகரெட்டுக்கான அனுமதி.

07. 'மையி வெச்சா எனக்கு நல்லாருக்குமாங்க?' பதிலை எதிர்பாராமல் ஒரு சிறுமியின் ஆசையோடு மெலிதாக மை தீற்றிக்கொள்ளும் கண்கள்.

06. 'எல்லா மண்ணாங்கட்டியும் நினைவிலிருக்குது, இத்தன பூக்கடை கண்ணு முன்னாடி இருந்தும் இந்தப் பூ வாங்குறது மட்டும் எப்படி மறந்துபோகுது இந்த மரமண்டைக்கு?' என்று அரற்றும் கோபம்.

05. ஸ்கேல் வைத்து அளந்து மடித்ததைப்போன்ற படுகச்சிதமான உன் முந்தானை மடிப்புகள்.

04. கடும் சண்டைக்குப் பின்வரும் இரவு உணவின் போது சுவற்றைப் பார்த்தவாறே நீ கேட்கும் 'மிளகாப்பொடி போதுமா? சட்னி அரைக்கணுமா?' மிளகாய் வார்த்தைகள்.

03. பட்டுச்சேலை வாங்கப்போனாலும், பிளாஸ்டிக் குடம் வாங்கப்போனாலும் கடைக்காரர்களை ஏற்றத்தாழ்வு பார்க்காமல் நீ செய்யும் ஒரே மாதிரியான டார்ச்சர்.

02. 'ஒழுங்கா கம்ப்யூட்டர் கத்துக்கோ' வேலைகள் முடிந்து படுக்கும் நேரங்களில் வலுவாய் பிடித்து உட்கார வைத்து கற்றுத்தரும்போது, 'ப்ளீஸ்ங்க, நாளைக்கு பாக்கலாமே.. ஆவ்வ்வ்..' என்று வெளியாகும் கொட்டாவி.

01. ஸ்டிக்கர் பொட்டுகளே எப்போதும் உன்னை அழகு செய்துகொண்டிருந்தாலும் எப்போதாவது ஸ்டிக்கருக்குக் கீழே நீ தீற்றிக்கொள்ளும் குங்குமம்.

செவ்வாய், 21 ஜூலை, 2009

புதையாது காதல்!!

இதயம் நுழைந்து
என்னைத் திருடும் வரை
துணிவோடுதானே இருந்தாய்..?

போகப் போக
பொருளாதார வீழ்ச்சி எனும்
புதைகுழியில் நீ வீழ்ந்தபோது
நம் காதலையும் சேர்த்து
ஏன் புதைத்தாய்?

ஒவ்வொரு முறையும்
நான் மாறாத காதலெனும்
கயிறு கொண்டு
உன்னைத் தூக்கும்போதெல்லாம்...
அவநம்பிக்கைச் சகதியில்
நீயாகவே விழுகிறாய்!

விரக்தியும் சலிப்புமாய்
குழிக்குள் நீயும்...
மீட்டுவிடும் உறுதியோடு
வெளிப்புறத்தில் நானுமென
தொடர்கிறது
ஒரு தாம்பத்யப் போராட்டம்!

உன் பயத்தை
வாழ்க்கை தந்தது...
என் துணிவை
காதல் தந்தது...
நிச்சயம் ஜெயிக்கும் காதல்!!

வெள்ளி, 10 ஜூலை, 2009

அன்பே வா









ஒரு பார்வை பார்க்கிறாய்
புதிதாய் நான் பூக்கிறேன்
இதயம் இடம் மாறுதே

இது காதலா
....................................
நிலவோடு தேய்கிறேன்
நினைவாலே கரைகிறேன்
சுகமான வேதனை இது காதலா........................
எங்கேயோ எங்கோயோ விண்மின்கள் சிதறுதே

கண்ணுக்குள்ளே கண்ணுக்குள்ளே ..
காதல் வந்து போவதேன்
என்ன இது என்ன இது ..

வானவில்லில் வானம் ரெண்டு கூடுதே
தீண்டினால் வானிலே மேகமாய் அலைகிறேன்
நீங்கினால் தூரத்தில் புள்ளியாய் தொலைகிறேன்

நில்லென்றால் நில்லாமல்
ஏனென்று கேளாமல்
ஏதேதோ செய்கிறாய் ஏனடி!

அன்பே வா அன்பே வா அன்பே வா ஆ .............

என்ன சொல்லி என்ன சொல்லி காதல் அதை உன்னிடத்தில் காட்டுவேன் சத்தமின்றி சத்தமின்றி மௌனமாய் நெஞ்சுக்குள்ளே பூட்டுவேன்
கவிதைகள் எழுதிட வார்த்தைகள் தேடினேன்
உன் பெயர் எழுதினால் கவிதையாய் பாடினேன்

என் உள்ளே என் உள்ளே
உன் கண்ணின் மின்சாரம்
ஏதேதோ செய்யுதே
ஏனடி
அன்பே வா
அன்பே வா
அன்பே வா
வா


More Details
watch on vijay tv monday- thursday 7.30pm(india)

சனி, 4 ஜூலை, 2009

காதல் ரகசியம்


சுமேஷூக்கு ஆபீஸில் வேலையே ஓடவில்லை. வெண்ணிலாவை இரண்டு நாளைக்கு முன் கண்மூடித்தனமாகத் திட்டியதும்.. அவள் அழுகையை நடிப்பென்று விமர்சித்ததும்.. அதனால் இந்த இரண்டு நாட்களாக அவளிடம் பேச்சு வார்த்தையே அற்றுப் போயிருப்பதும்.. அவள் தயார் செய்து வைக்கும் டிபன் பாக்ஸை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் யந்திரம் போல கிளம்பி வருவதும்.. மாறி மாறி அவனை வதைத்துக் கொண்டிருந்தன.

வெண்ணிலாவுக்கு 'காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி' என்பதுதான் வேதம். தன்னைக் கொட்டிய தேளைக் கூட அடிக்க விட மாட்டாள். 'தூரத்துல எங்கயாவது கொண்டு போய் விட்டுடலாமே' என்று கெஞ்சுவாள். பிறந்த வீட்டில், இருபது லவ் பேர்ட்ஸூம், ஒரு கிளியும், மூன்று பூனைக் குட்டிகளும் வளர்த்தவள். தெருநாய்களுக்கெல்லாம் அன்னை தெரசாவாகத் தெரிந்தவள். இன்றும் அந்த அன்பு தொடர்கிறது. ஆனால், சுமேஷூக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காது என்பதால் வீட்டுக்குள் எந்த ஜீவராசியும் பிரவேசிப்பதில்லை.

ஒன்றுமில்லை.. அன்று பக்கத்து வீட்டு நாய்க்குட்டியை வெண்ணிலாவின் கையில் பார்த்தவுடன்தான் சுமேஷூக்குள் எழுந்தது அந்தப் பேய்க் கோபம். ''நீ எக்கேடும் கெட்டுப் போ.. வீட்டுல மூணு வயசுல ஒரு குழந்தை இருக்கான்ல..? இந்த சனியன் அவனைக் கடிச்சு வச்சா என்ன பண்றது..?'' என்று ஆரம்பித்தவன், ''மிருகங்களோட பழகுறவளை மிருக ஜென்மம்னுதான் சொல்லணும்.. நீயெல்லாம் ஒரு மிருகத்தையே கட்டிக்கிட்டிருக்க வேண்டியதுதானே'' என்று தீ கக்க ஆரம்பித்தான். எல்லாம் ஆபீஸ் டென்ஷனின் பக்க விளைவுகள்தான். வீட்டுக்கு வீடு வாசப்படி!

''ச்சே.. என்ன மனுஷன் நான்..? கல்யாணமாகி அஞ்சு வருஷம் கழிச்சும் சொந்தப் பொண்டாட்டியைப் புரிஞ்சுக்கலையே.. அவ எப்பவுமே இப்படித்தான்னு தெரியுமே.. அதுக்குப் போய் அவளை..'' அவன் மனம் நிலைகொள்ளாமல் தவித்தது. 'இன்னிக்காவது நானே போன் பண்ணி மன்னிப்புக் கேட்டுடணும்..' விறுவிறுவென செல்போனை எடுத்தவன், வெண்ணிலாவின் எண்ணைத் தேடினான். வசந்த்.. வெங்கட்.. விஜய்.. என்ன இது? வெண்ணிலாவின் பெயரையே காணவில்லை!

'எப்பிடி..? ஒரு வேளை நான் தூங்கிட்டிருந்தப்போ அவளே எடுத்து அழிச்சிருப்பாளோ? அந்த அளவுக்கா அவளைக் காயப்படுத்திட்டோம்?' - சுமேஷூக்குக் குற்றவுணர்ச்சி தாங்க முடியவில்லை. 'ஒருவேளை, அந்த நம்பரை மனசுல வச்சிருக்கானானு டெஸ்ட் பண்றாளோ? இப்ப என்ன பண்றது?' - யோசனைகள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவன் செல்போன் ஒலித்தது.

அழைப்பவரின் பெயர் வித்தியாசமாக, 'உன் செல்லம் பாவமில்ல..?' என்று நீளமாக வந்தது. எடுத்தான். மறுமுனையில் ''சாப்ட்டீங்களா?'' என்றாள் வெண்ணிலா. கள்ளி! சுமேஷூக்குத் தெரியாமல் அவன் போனை எடுத்து தன் பெயரைத்தான் இப்படி மாற்றியிருக்கிறாள். ''ஸாரி, சுமி! இனிமே நான் நாய்க்குட்டி, பூனைக் குட்டியையெல்லாம் தொடவே மாட்டேன்'' - அவளே தொடர்ந்து பேசினாள்.

'பாவி, மன்னிப்பு கேட்கும் விஷயத்தில் கூட தன்னை முந்திக் கொள்கிறாளே.. இந்த அழகான ராட்சஸி!' என்று பரவசம் பாய்ந்தது அவனுக்குள். 'கடவுளே.. இது பெட்ரூமா இருக்கக் கூடாதா' என்று மனசுக்குள் காட்டுக் கத்தல் கத்தினான். உடனடியாக ஆபீஸில் பர்மிஷன் போட்டுவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தான் சுமேஷ். அடுத்த நாள் காலையும் ஒரு மணி நேரம் பர்மிஷன் போட வேண்டியது வந்தது!

வெண்ணிலா எப்போதுமே இப்படித்தான். கல்யாணம் ஆனதிலிருந்து சுமேஷின் ஒவ்வொரு நொடிப் பொழுதையும் ரொமான்ஸ் குறையாமல் வைத்திருந்தாள். அவனுக்குப் பிடித்தவற்றை குறித்து வைத்துக் கொண்டு சமைப்பது, ஆட்டோமொபைல் கம்பெனியில் மேலாளராக இருக்கும் அவனுக்கு, புதிதாக அறிமுகமாகவிருக்கிற கார்கள் பற்றிய செய்தியை வெட்டி எடுத்துக் கொடுப்பது.. என்று தனது அன்பால் ஒவ்வொரு நாளையுமே அசத்தி விடுவாள்.

இத்தனை செய்கிறவளுக்கு சுமேஷ் என்னதான் பரிசு தருவான்? வெறும் புடவையும் நகையுமா? இல்லை! வித்தியாசமாக ஒன்று தர ஆசைப்பட்டான். அதற்காகத்தான் ஒரு நாள் திட்டமிட்டான்.

''டி.நகர் வரை வர்றேல்ல.. அப்பிடியே ஒரு ஆட்டோ எடுத்துட்டு என் ஆபீஸ்க்கு வந்திடு. ரெண்டு பேருமா சேர்ந்து வீட்டுக்குப் போய்டலாம்'' என்று காலையிலேயே அவன் கட்டளையிட, அவள் குழந்தையும் ஷாப்பிங் கவர்களுமாக அங்கு போய்ச் சேர்ந்தாள்.

வாசல் வரை வந்து உள்ளே அழைத்துப் போனவன், தன் அறைக்குள் தன் ஸீட்டின் மீது வெண்ணிலாவை உட்கார வைத்து அழகு பார்த்தான். அந்த இருக்கைக்குப் பக்கத்திலேயே ஒரு கண்ணாடி ஜன்னல், 'அது மூன்றாவது மாடி' என்பதை அறிவித்தது. அந்த வளாகத்திலேயே உள்ள மாமரம் ஒன்று தன் கிளைகளால் அந்த ஜன்னலை வருடியிருந்தது. ''குட்டிப் பையா.. மாங்கா பாரு..'' என்று ஜன்னலைக் காட்டி, குழந்தைக்கு விளையாட்டு காட்டுவதில் மும்முரமானாள் வெண்ணிலா.

''நிலா.. அந்த டிராவைத் திறயேன்'' என்றான் சுமேஷ்.

திறந்தால் அதற்குள் கவர் பிரித்த ஒரு பாப்கார்ன் பாக்கெட் இருந்தது. அதிலிருந்து ஒன்றிரண்டு பாப்கார்ன்களை எடுத்தான். கண்ணாடி ஜன்னலை லேசாகத் திறந்து, சற்று நீண்டிருக்கும் ஸ்லாபில் அந்த பாப்கார்னை வைத்து மூடினான்.

''வெய்ட் பண்ணு.. சில விருந்தாளிங்க வருவாங்க'' என்று அவன் சொல்லி முடிக்கும் முன், பெரிய்ய்ய்ய வாலை ஆட்டியபடி ஓடி வந்தார்கள் அந்த விருந்தாளிகள். பாப்கார்னை தங்கள் முன்னங்கால்களால் எடுத்துச் சாப்பிட்ட அந்தச் சின்னஞ்சிறிய அணில்களை.. திறந்த வாயும் விரிந்த கண்களுமாகப் பார்த்த நிலா சந்தோஷத்தில் தன்னை மறந்து குதித்தே விட்டாள்.

வீடு திரும்புகிற வழியெல்லாம் அணில் பேச்சுத்தான்! ''ச்சே! என்ன அழகு சுமி..! ஒருமுறை டி.வி-யில மட்டும்தான் அணிலை இவ்வளவு க்ளோஸா பார்த்திருக்கேன். ச்சோ ச்வீட்.. ஐ லவ்யூடா'' எனச் சொல்லிச் சொல்லி மாய்ந்து போனாள். தாமதமாகத்தான் அவளுக்கு அந்த சந்தேகம் வந்தது.

'சுமி.. உங்களுக்குத்தான் இந்த ஸில்லி ஜீவன்களைப் பிடிக்காதே.. இப்படி பாப்கார்ன் போட்டு ரசிக்கிறதெல்லாம் எப்போத்துல இருந்து?'' என்றாள் அவள். பைக்கைக் கொஞ்சம் ஸ்லோ செய்து, ஹெல்மெட் கண்ணாடியை எடுத்து விட்டுக் கொண்டு அவன் சத்தமாக பதில் சொன்னான்.. ''கல்யாணம் ஆனதுல இருந்து!''

''கடவுளே இது பெட்ரூமா இருக்கக் கூடாதா?'' - வாய்விட்டே சொல்லிவிட்டாள் வெண்ணிலா!!

.


வெள்ளி, 3 ஜூலை, 2009

சனி, 27 ஜூன், 2009

இனிய இல்லறம்

''எங்க வீடுன்னா உங்களுக்கு ஒரு இளக்காரம்! எப்பவும் இப்பிடித்தான். எங்க பிரபா கல்யாணத்துக்குக்கூட பெரிய்ய வி.ஐ.பி மாதிரி சரியா தாலி கட்டுற நேரத்துக்குத்தான் வந்தீங்க..''

ஆரம்பித்து விட்டாள் பிருந்தா! எரிச்சலாக இருந்தது தனேசுக்கு.

''அது எவ்வளவு 'டைட்' ஆன டைம்னு உனக்கே தெரியும். ஆபீஸ்ல ஆடிட்டிங் நடந்துட்டு இருந்தது. அந்த சமயத்துல நான் கல்யாணத்துக்கு வந்ததே பெரிய விஷயம்.. இதை நான் உன்கிட்ட பல தடவை சொல்லியிருக்கேன்..'' - குரலில் உஷ்ணம் காட்டிச் சொன்னான் தனேஷ்.

''ஆமா.. பெரிய டைட். உங்க ஆபீஸ் வேலை எப்பதான் லூஸா இருந்திருக்கு? பிறந்த வீட்டுல வச்சு அவமானப்பட்ட நான்தான் லூசு. ஊரே கேட்டுச்சு.. 'பிருந்தா மாப்பிள்ளை வரலையா?'னு!''

இரண்டு வருடம் முன்னால் நடந்து முடிந்த பிருந்தாவின் தங்கை பிரபாவின் கல்யாணம், இன்று வரையிலுமே பல சண்டைகளுக்கான அஸ்திவாரமாக இருக்கிறது.

''எங்கம்மாவுக்கு நாலு நாளா காய்ச்சல். என்ன ஏதுனு ஒரு போன் போட்டு விசாரிங்களேன்.. குறைஞ்சா போய்டுவீங்க?'' என்று அவள் காலையில் சொல்ல,

''காய்ச்சல்தானே பிருந்தா.. சரியாகிடும். இதைப் போய் நான் என்னனு விசாரிக்க? நீ கேட்டிருப்ப இல்ல..'' என்று இவன் பதில் சொல்ல..

''உங்கம்மாவுக்குப் போன வாரம் அடிபட்டதே.. அதை மட்டும் கேக்கத் தெரியுது. எங்க அம்மான்னா..'' என்று துவங்கி, அவள் பேசியது.. இல்லை.. கத்தியதுதான் முதல் பாரா! திட்டத் துவங்கி விட்டால்.. வாயில் என்ன வருகிறது என்பதுகூடத் தெரியாது பிருந்தாவுக்கு!

எதற்கும் எதற்கும் முடிச்சுப் போடுகிறாள்? பாவம்.. வயதான காலத்தில் பாத்ரூமில் விழுந்து அடிபடுவதும், நாலு நாள் காய்ச்சலும் சமமா? அடிபட்டுக் கிடக்கும் அம்மாவைப் போய்ப் பார்த்து வரக்கூட நேரம் இல்லாமல் வேலை வேலை என்று கிடக்கிறவனிடம் பேசுகிற பேச்சா இது? இருந்தாலும் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தியபடி கேட்டான்..

''அம்மாகிட்ட பேசினியா பிருந்தா? 'பிருந்தாவைப் பேசச் சொல்லுப்பா'னு சொன்னாங்க. கீழ விழுந்ததுல நல்ல அடி.. பாவம்!'' - இவ்வளவுதான் சொன்னான். ருத்ரதாண்டவம் ஆடிவிட்டாள்.

''எதுக்கு விசாரிக்கணும்? இல்ல.. எதுக்குனு கேக்குறேன். சின்னதா ஒரு அடி.. அதுக்கு அவங்க அங்கருந்து டிராமா பண்றாங்க. நீங்க இங்கருந்து துடிக்கறீங்க.. கேமரா முன்னாடி நடிச்சா, ஆஸ்கர் கெடைக்கும்!''

இதற்கு மேல் அந்த இடத்தில் ஒரு விநாடி இருந்தாலும் பூகம்பம் வெடிக்கும் என அவனுக்குத் தெரியும். சட்டையை எடுத்து மாட்டியவன், விட்ட ஒரே உதையில் ஸ்டார்ட் ஆனது பைக்!

காலையில் குளிக்காமல்.. சாப்பிடாமல்.. கிளம்பிப் போனவனிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை. இரவு எட்டு மணி வரை வீம்பாக இருந்த பிருந்தாவுக்கு அதற்கு மேல் நிலைகொள்ளவில்லை. கோபமாகக் கிளம்பிப் போனாரே.. அந்தக் கோபத்தையெல்லாம் வண்டியை ஓட்டுவதில் காட்டி.. எங்காவது விழுந்து.. நினைவே உலுக்கிப் போட்டது.

வேக வேகமாக செல்போனை அழுத்தினாள்.. 'ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்யப்பட்டுள்ளது' என்று வந்த பதிவு செய்யப்பட்ட குரல், அவள் பயத்தை அதிகப்படுத்தியது. தனேஷின் அலுவலகத்துக்கு போன் செய்தால் அடித்துக் கொண்டே இருந்தது.

மணி ஒன்பதாகி.. பத்தும் ஆக.. பதறிப் போனாள் பிருந்தா. எத்தனை கோபம் என்றாலும் இவ்வளவு நேரமாக வராமல் இருக்க மாட்டாரே!

''கடவுளே.. என் புருஷனை பத்திரமா மீட்டு வந்து குடுத்தா 108 தேங்கா உடைக்கிறேன்!'' என்று வேண்டுதலும் விம்மலுமாய் நேரம் கரைந்து கொண்டிருந்தபோதுதான் அவளுடைய செல்போன் ஒலித்தது.. அவள் தம்பியின் பெயரைக் காட்டியபடி! இந்த நேரத்தில் இவன் ஏன் போன் செய்கிறான்? ஒருவேளை இவருக்கு ஏதாவது ஆகி.. இவனுக்கு தகவல் போய்.. கடவுளே..

''ஹலோ..'' என்று சொல்ல நினைத்தாளே தவிர, கேவல்தான் முந்திக் கொண்டு வந்தது. மறுமுனையில் ஹலோ சொன்னது தம்பி அல்ல.. தனேஷ்! அவன் குரலைக் கேட்டதும்தான் உயிரே வந்தது அவளுக்கு.

நடந்தது என்ன என்பதைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டவளுக்கு அத்தனையும் கனவு போலதான் இருந்தது! வேலை விஷயமாக திடீரென்று கிளம்பி சென்னை வந்த அவள் தம்பி, ஒரு விபத்தைச் சந்தித்ததும், அரை மயக்கத்தில் அவனே போன் பண்ணி தனேஷை அழைத்ததும், தனேஷ் போய் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டதும்..

வீட்டுக்கு வருகிறவர், போகிறவரிடமெல்லாம் சொல்லிச் சொல்லி மாய்கிறார் பிருந்தாவின் அப்பா..

''பிருந்தா மாப்பிள்ளைதான் சரியான நேரத்துக்கு ஆஸ்பிடலுக்குத் தூக்கிட்டுப் போயிருக்கார். லேட்டா போயிருந்தா ரத்தம் நிறைய வீணாப் போயிருக்குமாம். அது பெரிய ஆஸ்பிடல் இல்லியா? ஒடனே அம்பதாயிரம் ரூபா கட்டணும்னு சொன்னாங்களாம். பணத்தைப் பொரட்டி, கட்டி, ஆபரேஷன் பண்ணினா நடக்கவே முடியாம போய்டுமோனு பயந்தவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லி, எங்களுக்கும் பதமா போனைப் பண்ணி வர வச்சு.. இவரு எங்களுக்கு மருமகன் இல்ல.. மகன்!''

'தன் குடும்பத்தின் மேல் துளிக்கூட அக்கறை இல்லை' என்று தான் முந்தின தினம்தான் குற்றம் சாட்டிய கணவனைப் பற்றி உருகி உருகி தன் தந்தை பேச, குற்ற உணர்வு தாங்காமல் அவள் கன்னங்களில் வழிந்தோடியது கண்ணீர்.
'என் கணவர் இத்தனை அன்பு நிறைந்தவரா? இல்லை இல்லை.. அன்பே உருவானவரா? இத்தனை நல்ல இதயத்தையா இந்த அளவுக்குக் காயப்படுத்தி இருக்கிறேன்! என்னென்ன வார்த்தைகளையெல்லாம் பேசியிருக்கிறேன்! ச்சே! நானெல்லாம் என்ன ஜென்மம்!'

அழுது கொண்டே இருக்கிறாள் பிருந்தா.

அவளுக்காவது பரவாயில்லை.. தனேஷைப் புரிந்து கொள்ள ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. அப்படிக்கூட ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்காமல் எத்தனை கணவர்களோ! எத்தனை மனைவிகளோ!

நாம் எப்படிப்பட்ட துணை? யோசிப்போம்!